Astronomiczna Ars Amandi

ASTRONOMICZNA ARS AMANDI

Ładna była.

Przy stoliku

Się nie kryła

Z tym. Bez liku

Wdzięków miała…

Piła wino,

A jak wstała,

Wyszedłem razem z dziewczyną.

Romantyczna to maniera:

Ciepła noc

I garsoniera,

Miękki koc,

Szeptów bez liku,

Popielniczka na stoliku,

Ruchy tu, ruchy tam,

Różnych ruchów - cały kram.

Miło było.

I przyjemnie.

Coś w niej było...

Jest i we mnie...

Swędzi tu, swędzi tam,

Różnych swędzeń - cały kram

A to dopiero prolog!

Kontynuacja:

Pan wenerolog,

Te jego gadki,

Potem kuracja,

Duże wydatki

I bóle (bólów nie lubię w ogóle)!

Kiedy już dojdę do siebie,

Będzie epilog – już znam go:

Znów przy pogodnym niebie

Się zejdzie

Jakiś ars Amant z jakąś ars Amandą,

A księżyc  piękny wzejdzie….

W co chcesz, człowieku, lokuj

Swoje uczucia i pieniądze.

Tylko na górze światło jest i spokój,

Bo Miesiąc jest Miesiącem.

Nic nie potrafi sprawić,

By nagle zszedł ze swych torów,

A o swędzenie może przyprawić

Go tylko… Deszcz meteorów!

Dopiero lunet było trzeba

I astronomów łebskich,

By można było napisać „O nieba

Swędzeniu ciał niebieskich”!

A rzeczywistość jak to ona –

Gdy noce staja się krótkie,

Wyciąga tylko na wódkę

Z wenerologiem astronoma.

I idą tak sobie, człapiąc

Z Księżycem i Panem Bogiem…

Astronom tu i tam się drapiąc…

Wenerolog utyka na nogę….