Biurowy romans

Ewelinie W.

BIUROWY ROMANS

Takie ma włosy, takie ręce,

Że nie chcę już od losu więcej.

Takie ma zęby, usta, nos,

Że przez nie się uśmiecha los.

Takie ma oczy, taką szyję,

Że patrząc na nie, wiem, że żyję.

A jakie nogi, jakie biodra!

A jaka mądra jest i dobra!

A kiedy wchodzi i wychodzi,

To każdy wzrokiem za nią wodzi

(Jeden podobno się rozwodzi,

Drugi by schudnąć, już się głodzi)…

Biurowy romans za mną chodzi.

Biurowy romans – o to chodzi!

To on mnie grzeje, on mnie chłodzi!

Ale nic z niego nie wychodzi…

Kiedy się śmieje, to w tym dźwięku

Jest tyle wdzięku, że podziękuj,

Że dotknął cię jej śmiechu blask.

Powinna śmiać się cały czas!

I rozpuszczalne lubi gumy.

Tutaj powody mam do dumy

(Chociaż z tą dumą raczej marnie –

Co dzieciom zgarnę, tym ją karmię)…

Tym lepiej, bo na szkliwo szkodzi!

Niech tato za to gumą słodzi,

Takiej, co za to się nie zgodzi…

Podryw „na mambę”? Już drwią młodzi!

Biurowy romans za mną chodzi.

Pokutę zań dał ksiądz dobrodziej.

Wołaniem o pomstę do nieba chłodzi. 

Przestanę do kościoła chodzić!

Ja jestem od pisania listów.

Ona – od słania do panelistów…

„Ona odsłania…” - takich zdań czar

Przeszywa mię jak szablą jańczar.

Więc co dzień silę się nad wyraz,

Aby czytając każdy wyraz,

Czuła się w sposób ów wiedziona

Na pokuszenie – uwiedziona.

Poeta z piedestału schodzi.

Sto osób w sposób ów uwodzi.

Taką ma pracę, więc się godzi

W pracy uwodzić. Romans płodzi.

Biurowy romans? Z pracy godzin

Jedyne, co się wspomnieć godzi.

Od całej reszty się odgrodzi.

I tak wszak w wątpliwościach brodzi:

Że kocha się już w jakimś typie?

Że może on nie jest w jej typie?

Dzieciaty, łysy… Ależ skąd!

Żonaty, debet w każdym z kont…

Myśli, jadąc obok niej w windzie,

Że gdyby kiedy i gdzie indziej,*

To może…. Patrząc w lustra szyby,

Wie, że za dużo tego „gdyby”.**

To „gdyby” w godność jego godzi,

Jak dyby galernika w łodzi.

„Gdyby” to myśli, czasu złodziej,

Choćby przez „gdyby” czuł się młodziej…

Z biura romans po głowie chodzi.

Że łysej? A komu to szkodzi?

Poetą bywa się. Nie co dzień

W biura się murach wiersz urodzi!

* rym windzie-gdzie indziej ukradłem Gałczyńskiemu

** a gdyby-szyby  Osieckiej