Brede z dzieci Rimbauda

Od czasu do czasu docierają do mnie dyskusje o etycznym wymiarze twórczości. Skutek jeden i wniosek takoż: Najlepiej w szlachetnej sprawie i niszowej estetyce tworzyć coś, co sprzeda się w milionach egzemplarzy i będzie zapełniało stadiony!... Bardzo czujny staję się, słysząc o "artystach zaangażowanych". Bo większość z nich przy bliższym poznaniu okazuje się zaangażowanymi... w poprawę bytu swojego i swoich najbliższych. W tym nie ma nic złego. Ale bez hipokryzji! Albo lubię kasę i się tego nie wstydzę, albo lubię, a udaję, że nie. Ja lubię i się nie wstydzę. Takimi, co udają, że nie, gardzę. A teraz staroć z tych najstarszych. Dowód na to, ze zanim stałem się starym wkurwionym, byłem młodym gniewnym. Tekst pochodzi z musicalu "Dzieci Rimbauda". Jest wstępem do śpiewania (sic!) przeze mnie (sic!sic!) tetmajerowskiego "Eviva l'arte" (sic!sic!sic!)!

BREDE

Przyjechałem do Krakowa po raz pierwszy,

Nic nie miałem prócz ochoty, kilku wierszy…

Dziś epokę własną mam, co mnie hołubi!

Lecz ochota, ta ochota gdzieś się gubi…

To przekleństwo nie wiadomo skąd się wzięło:

Już skończonym być, nim jeszcze się zaczęło?

Tak jak Kraków dumny jestem, prawie święty…

A więc któryś z nas jest mało rozgarnięty….

Ten mechanizm historyczny

Podejrzany jest wielce:

Choć się dobrze tutaj mają

Różne złote cielce,

Klepię biedę –

Nic Krakowa nie przymusza

Do uznania pana Brede

Za geniusza….

To szaleństwo – będąc młodym, zdolnym przy tem,

Wciąż przegrywać z artystycznym emerytem?

Choć inteligencję silę, brak sposobu,

Jak tu dorwać się, jak dorwać się do żłobu!...

Kto tym emerytem jest? Tak zapytacie,

Chociaż z imion oraz nazwisk świetnie znacie.

To przez nich właśnie śmierć głodowa, potem grób…

Że też piorun tak nie trzaśnie starych dup!

Ten mechanizm historyczny

Podejrzany jest wielce:

Choć się dobrze tutaj mają

Różne złote cielce,

Klepię biedę –

Nic Krakowa nie przymusza

Do uznania pana Brede

Za geniusza….

Pisze człowiek wiersze. Czasem nawet świetne.

Ale do uznania ciągle lata świetlne.

Więc choć brzydzę się najbardziej tym na świecie,

Ja – poeta, geniusz - robię w kabarecie.

Tutaj śpiewam ku Waszej i swojej zgubie.

Wam bo zapłaciliście, a sobie bo lubię.

Niepiśmienność społeczeństwa to choroba –

Tak, że zaśpiewane coś dopiero się podoba!