Cztery dychy

Niby mam przechlapane, ale ci młodsi - jeszcze bardziej! Byłym, obecnym i przyszłym prezesom ZUS-u pieśń poniższą poświęcam:

CZTERY DYCHY

czyli

wesołe będzie życie staruszka

Kiedy mija lat czterdzieści

Już nie można, aż się zmieści,

Jeść i pić i palić, by się malowniczo zwalić…

Gdy siwizna zdobi skronie,

Częściej mówisz „co to, to nie”,

By odmową przed połową lepszą się pochwalić.

Cóż – wystarczy wszak parę set,

By mieć absolutny reset,

Nie ta mowa, nie ta głowa już niestety.

Nie te nerki i żołądki

Wprowadzają swe porządki:

Standard starczy i wystarczy - aż do mety.

Trzeba żreć zdrowotne algi,

Aby uciec od nostalgii,

Którą za młodością jesień z sobą niesie.

A makrobiotyczne kiełki

Trą młodego wilka kiełki,

Trą aż zetrą… I bezzębny będziesz w lesie.

Więc przyjrzyjcie się, o wilcy –

My herosi i opilcy,

Niezłe ziółka przerzucili się na ziółka.

To, co nieśli do rajfura,

Odkładają na raj – fura,

Chata, szmata i DVD pełna półka…

Pozbawion młodości racji

Marzę o rewaloryzacji:

Niechże walor mój odnawia się i rośnie!

Przecie będę jako Krezus,

Wszak kiedy owoc żywota je ZUS,

To w jesieni życia lepiej niż we wiośnie…

Wszystko w świecie się uśrednia:

W średnim wieku klasa średnia,

Chociaż ma dość, jedną radość ma dla siebie:

Gdy dzisiejszy młodziak który

Dożyje emerytury,

Będzie w piekle, nas tym wściekle ciesząc - w niebie!