Dzieci w parku

Marcinowi

DZIECI W PARKU

I

Podnieceni stycznością z jesiennymi liśćmi,

Bo łaskawy styczeń zafundował styczność,

W park wbiegli barczyści mali empiryści,

W świetność świętych wojen, z mordą, hordą liczną…

A my, przyjacielu, jak ci wojeryści,

Obserwując potyczkę patyczkami śliczną,

Troskami prywatnymi męczymy publiczność:

Pod niebiosa wołamy: Ach, któż was doczyści!

Żywe srebro w błocie. Żadnej stąd korzyści,

Że metal ziem rzadkich w rzadkiej ziemi…. Bicz noś

Oraz chustek paczkę, jak podli sadyści!

Chwile z dziećmi są przecież jak wieczność.

Vita brevis ars longa… Zatem my – artyści!

Dyrygenci przed dzieci orkiestrą wszeteczną.

II

Hałas krewkiej hałastry gwałt czyni przyrodzie.

Uciekają precz ptaki. Liście już opadły.

Nieprzyjemnie bodzie tak przyziemny bodziec

Nagle, więc po diable. Diablo bodą diabły.

Małe diabły taplają się w błocie, bo wpadły.

Ochlapane chlipią, przysiadłszy na kłodzie.

Będzie pranie mocne, całonocne, po dzień.

Na spacer jutro wyjdę więc pobladły.

By apetyt pobudzić, ruszam w kłus zajadły.

Kule błota dźwigam? Dziwi się przechodzień.

W cieple domu, kiedy już skorupy opadły,

Upewniam się, że moje. Ulga. Więc po lodzie

Z lodziarni pędzę pędzić tryb bardziej osiadły

I za prawdziwą zimą tęsknić bardziej co dzień.