Dziecko Rimbauda

DZIECKO RIMBAUDA

Nie jestem dobrym tatą.

Nie jestem dobrym mężem.

Choć co dzień walczę za to.

Bez wiary, że zwyciężę.

Nie jestem synem dobrym.

Braciszkiem dla siostrzyczki.

Choć wciąga bagno, w toń brnę.

Choć kuszą również stryczki.

Bardzo martwi mnie to.

Rodziny przecież szkoda.

Lecz jestem poetą.

I dzieckiem Rimbauda.

Niedobrym byłem szefem.

Niedobrym pracownikiem.

Komórek szarych strefę

Trudniąc wciąż rymu trikiem.

Nie byłem dobrym uczniem.

Harcerzem i studentem.

Więc opuszczałem hucznie

Miejsca dla wielu święte.

Kariery żadnej przeto.

I kasy z niej… Tak, szkoda.

Bo jestem poetą.

I dzieckiem Rimbauda.

Po wódce mi odbija.

Odbija mi po wódce.

Wiem, jako stary pijak.

Jak było – będzie wkrótce.

Strat przez to różnych wiele.

I żadnych z tego zysków.

Traciłem w życiu cele,

Zbierałem zaś… Po pysku.

Gdy idę, paląc peta,

Pali ognista woda:

Od razu znać – poeta!

I dziecko Rimbauda!

Choć wiersze płodzę śmieszne,

Rzadko mi jest do śmiechu.

Bo boli mnie powietrze.

Przy każdym głębszym wdechu.

I boli mnie horyzont,

Kiedy na niego patrzę.

Świat cały jak chory ząb.

Jak przerwa w teatrze.

To tylko cieszy mnie, to

Że innych, jak się uda,

Śmieszy to, żem poetą.

I dzieckiem Rimbauda.

Wiem, powtarzam litanię,

I ciągle po to samo:

Bo nie wiem już, czy kłamię,

Czy potwierdzam tożsamość.

Nim czas blask weźmie zębom

(z włosem sobie poradził),

Nim trzask-prask… Spyta Rimbaud:

„Me dziecko, dziecko me, quo vadis?”

Nie spyta. Wiara w cuda

Zawodzi. Wodzi w błoto.

Będąc dzieckiem Rimbauda,

Bardzo chcę być sierotą.