Gardeniada

GARDENIADA

czyli

ogródkowy wyścig zbrojeń

Kiedy zima wreszcie minie,

To zaczyna się w krainie,

Gdzie są domki i ogródki przydomowe,

Krzątanina nie z tej ziemi,

Aby na ubitej ziemi

Coś wyrosło – aby własne - znaczy zdrowe…

Zawsze nudził mnie ogródek,

Przyznaję to bez ogródek,

I kamyczek tym dorzucę do ogródka,

Którzy dla płochych upojeń

Brną w ogródków wyścig zbrojeń:

Ten się zbroi, ten coś zbroi – groźne w skutkach.

Krasą krasnal oczy kole?

To pergolą przypergolę!

By cię potem zlało potem z tej zawiści,

Że mimo twoich min ogrom

I win ogrom, to z winogron

Oczywiście ani liści, ani kiści!

Wylegają na swe grządki,

Wylęgają te porządki,

Co się ujść udało cało z oskom postu:

Nuże pielić, drzewka bielić,

Kłącza dzielić, kocyk ścielić!...

W tamto rzadkie lepiej nie idź! Bo z kompostu!...

Jedni wolą, żeby równo –

Kretowisko, inne… wszystko

Oni szparko by kosiarką wykosili.

Inni stawiają na chaos –

Gąszcz dla pszczółek, chrząszczy, dla os,

Ale z nowem betonowem czemś dla grilli.

Praca wre. Tylko w ogrodzie.

Bardzo dziwne to w narodzie.

Polak do roboty skory? Chyba chory!

Świątek, piątek czy niedziela

Przy ogródku zap… yla,

Jak ta pszczółka, że użyję metafory.

Czas poprawić logistykę.

Wszak się zbliża długi weekend.

Na obiady, biesiady zjadą sąsiady.

Dość pozorów i dość gierek:

Jest koperek, drzewek szereg…

Tylko seler, a to feler, trochę blady…

Ogródki satyrą chłoszczę.

Dłubania w ziemi zazdroszczę?

Dzięki tym wyścigom zbrojeń pięknie wokół!

Poeta? Do takich walk on

Ma wszak tylko własny balkon,

I wywyższa się – na pierwszym piętrze w bloku...