KIG

Wiele lat po sprawie zrozumiałem, czym dla mnie był udział w "Dzieciach Rimbauda" zarówno w roli współautora, jak i wykonawcy roli Poety. Był egzorcyzmem. Pozbywaniem się męczących mnie demonów. Demona porównań, demona naśladownictwa, demona niedorastania, demona inspiracji i jeszcze paru. Ciężko żyć w Krakowie młodemu poecie. Nie wiem, jak dziś. Ale dwadzieścia kilka lat temu - ciężko bardzo. Przez kilkuletni swój pobyt w Krakowie odcisnął K.I.G. na tym mieście swe piętno na zawsze. I każdy nowy, noszący księżyc w butonierce krakowski wierszokleta będzie musiał swego krakowskiego demona Gałczy spotkać, rozpoznać i zabić, by w końcu się z nim zaprzyjaźnić.

K I G

Księżyc mnie przywiózł jak niebieski wagon

Spod opieki matki boskiej stalagów.

W poetycznym sercu wiozłem odpryski

Nieudanych rekolekcji paryskich.

Do kolan mojej żony, przesrebrnej Natalii

Wracałem jak gołąb z podniebnych batalii.

A dawny świat runął. Ja na jego straży

Postawię anioły, szpady, dorożkarzy.

Postawię znów na straży, na pamięć ocalę

I dawnemu Pinokio znowu podam dłoń.

A potem znów bale i żale, że w cwale

Zaczarowana dorożka,

Zaczarowany dorożkarz,

Zaczarowany koń!

Tak naprawdę nie było nigdy wieloryba.

Nikt na nim nie siedział na oczach gawiedzi.

Poeta szalony i pijany też chyba

Zaciągnął się cygarem i zadymany bredzi.

Izoldy, heroldy, duchy i zwierzęta,

Armie osłów, śpiewaków i zielonych gęsi…

Gdybym nie opisał – któż by zapamiętał?

Bez takich drobiazgów świat się przecież kręci.

Gdybym nie opisał, nic by się nie stało, deliryka

Tylko komuś było żal,

A tak: Liryka, liryka,

Tkliwa dynamika,

Angelologia i dal!

Dałeś mi Krakowie, co w Tobie najlepsze:

Mariackość wież Twoich, wariackość idei.

I to bycie wczorajszym całkiem niedzisiejsze,

Gdy dużo się gada, bo nic się nie dzieje.

Znowu pijany jak statek wracam na ostatek

Nad ranem do domu łeb zanurzyć w kuble.

Choć krakowskie muzy mogą uczynić bogatym,

To poeci są tutaj biedni jak te wróble.

Więc pytam – czy nikt nie pamięta,

Że wróbelek jest druh nasz szczery?

Kochajcie wróbelka dziewczęta!

Kochajcie do jasnej cholery!