O miedzianym rybaku i złotej rybce

Julii Piterze in memoriam: wiedza o tym, z kim pani była minister jest w jednej partii, dawno przestała być hermetyczna - 40 milionów obywateli wie, że to rzezimieszki. A specjalistka (choć była) nie wie. Wytłumaczenia są dwa. Jedno grzeczne - pani była minister zapomniała, co wiedziała zaraz po tym, jak przestała być ministrem. Na skutek dyscypliny i wysokich standardów etycznych oczywiście. Drugie mniej grzeczne, aczkolwiek podparte Kantem moim ulubionym - pani była minister wie to, co chce wiedzieć. Tak, nomen omen Kant wiele może z platformianych fenomenów wyjaśnić. Pani byłej ministrze pieśń poniższą poświęcam:

O MIEDZIANYM RYBAKU I ZŁOTEJ RYBCE

Są na świecie złote rybki.

Sukces w życiu by mieć szybki,

Musi zdarzyć się na plaży taki połów:

Po to właśnie stal przelotek,

Z aluminium kołowrotek,

Pod spławikiem zaś się pławi jakiś ołów.

Haczyk zawsze jest mosiężny,

Czy malutki, czy potężny.

No i nerwy – nerwy trzeba mieć ze stali.

I żelazną mieć potrzebę,

Stać pod ołowianym niebem

Skoro świt. A więc przed świtem jeszcze wstali…

W nocy wstają więc wędkarze.

Oblegają trzciny, plaże.

I tak stojąc, w głowie roją konwersację,

O co prosić rybkę złotą,

Gdyby się trafiło toto

W zamian za niezaproszenie na kolację:

„Wypuść, wypuść mnie rybaku!

Zamiast trzymać mnie na haku,

A życzenie twoje każde chętnie spełnię!”

A tu – pełne zaskoczenie:

Wędkarz sprawia takie wrażenie,

Jakby nie był zainteresowany. Zupełnie.

Mówi do niej: „Ja cię zjem.

Jam w zarządzie KGHM,

Bo nie jak ty, głos oddałem zamiast zabrać;

Złotą kartę mam i willę…

Chciałem wyrwać się na chwillę,

A trafiłaś mi się ty… Istna makabra!

Na co dzień tylko kawior jem,

Jak wszyscy w KGHM,

Lecz ciebie zjem, z rodziną, choćbyśmy się struli!

I nie spełni żadnych pokus

Złotej rybki hokus-pokus!

U nas od życzeń to jest "Pędzący Królik"!