Poetom nowoczesnym tren

Czasem, mimo że Wisły kijem nie zawrócisz, trzeba coś zrobić po raz drugi po kimś. Był wiersz "W obronie wiersza" mojego umiłowanego Słonimskiego, jest i mój, 50 lat późniejszy, "Tren..."... Czemu "Tren..."? Zapraszam na "Ironię i Harmonię", wyjaśniam na żywo! Skądinąd to straszna staroć moja - z 1994. lub 1995. roku.... Podczas studiów filozoficznych na jagiellońskiej Almie Mater mówiono o presokratykach, że "początek filozofii to filozofia początku". Z poezją (przynajmniej moją) odwrotnie - początki dotyczą końca. Może to jakaś skaza charakteru? Wtedy własnie postanowiłem być poetą klasycyzującym , gdy zdałem sobie sprawę, że to wymierający gatunek...

POETOM NOWOCZESNYM TREN

I

Witajcie bruki szlifowane

Pijackim z tych niechybnych pas.

Znów księżyc o czwartej g. nad ranem

Z gwiazdami zrobił ze mnie kpa.

Znów mi się wieczór wyrwał w wieczór

Tonący, nagły i szaleńczy.

Znowu się rano będę źle czuł

I znowu kac mnie będzie męczył

Znowu się możność przemieniła w akt:

Można się napić, a więc trzeba!

Znów jestem chory – to jest fakt…

Rano – selcerska sól miast chleba!

I tylko jedna myśl, cóż kryć,

Wyrwała mi się rankiem wczesnym:

Ach, jakże ciężko poetą być!

Zwłaszcza poetom nowoczesnym….

Ach, jakże nieszczęśliwi być muszą,

Podchodząc rano do kredensu,

Gdzie Alka Seltzer – przecież piszą

Bez rymu, rytmu i bez sensu!

Jednego przyznać się nie boję –

Na jakiejkolwiek ja byłbym bani,

W poezji swojej mam ostoję,

Czyli taki malutki… kranik!

Z tego kranika cieknie coś,

Czego na razie nie nazywam;

Rytmicznie, z rymem, z sensem, bo

Sam z niego biorę i daję Wam!

Westchnąłem z ulgą rankiem wczesnym;

Bez Niej i chory, z kacem wielkim….

Na  szczęście nie jestem nowoczesny!

To myśląc poprawiłem szelki.

II

Satyry mojej ostrze

Nie chybia - przykład gotów:

Koledzy mnie już ostrze-

Gali: „nabawisz się kłopotów,

Glorii nowoczesnym poetom odmawiając!”

Zajęty raczej doczesnym,

Więc się nie obawiając,

Wracałem kiedyś do domu

Z wyjątkowo hucznych bankietów.

I za rogiem nieznanym nikomu

Spotkałem dwóch nowoczesnych poetów….

Brody ich długie, kręcone wąsiska,

Wzrok dziki, suknia plugawa…

Fotel bujany nieśli z wysypiska,

Sprawdzając, czy się jeszcze nadawa.

Zakrzyknęli: „To przecież Brede!

Jasna cholera nas bierze!

Bo po Przybosiu trzymamy schedę!

I, oczywista, Peiperze!

Dalej, skopmy mu ryja!”

Tak poety się na mnie zawzięły.

Pomyślałem, że znów będzie chryja

I nogi się moje ugięły.

Ach młodo, młodo umrze się!

Jak Rimbaud… Albo Anna Jantar!

I pierwszy raz cieszyłem się

Na widok policjanta.

Ten rozpędził tę hałastrę,

Podłubał chwilę w nosie,

Powiada: „Mnie też już nastrę-

Czali się z tym Peiperem i tym Przybosiem…”

Na takie dictum dałem

Mu swoje ostatnie dziełko

I policjanta pożegnałem

Owiany poranna mgiełką.

Poezja ponoć i dziś jeszcze

Pociąga dewiantów…

Ja, wyszło na to, będę wieszczem

I idolem policjantów!

A więc nie dziwcie się wcale,

Inne miejcie już troski,

Gdy ostatni mandat w kwartale

Rymem wypiszą Wam… Częstochowskim!