STATEK PANU

 STATEK PANU 

Nurtem rzek obojętnych płynąc w ujścia stronę, 

Nie czuję już nad sobą władzy polityków. 

Dotowały Łby Czarne, lecz Skóry Czerwone 

Ponoć oszczędność wzięły za cel wśród okrzyków.                  

 Nie dbałem o załogę, ładunek i trasy, 

Ja – badacz szelfów i abisalnej równiny. 

Gdy się z politykami skończyły hałasy, 

Kazałem rzekom nieść się nad morskie głębiny. 

Wreszcie wolny, nie będzie mnie wodził profesor 

Co ciekawość, pytania i wiedzę jak nałóg 

Moim pokładem płacił. W żyletki asesor 

Zmieni go dla Polskiej Akademii Nauk. 

Już nie Łby Czarne rządzą, za to jeden, Rudy. 

Jego imię jest głośne na wszystkich pokładach. 

W jego imię spokój miał być, ale nie ma nudy, 

Nauka w Uśmiechniętej ze śmiechu upada. 

Oto jest Pan nad PANy! Trwożne zbiera hołdy. 

Kłania się Edukacja i Sztuka z Nauką. 

To z jego ust usłyszy też “zdładzieckie mołdy” 

Polska inteligencja (?) zrobiona w bambuko.  

Skąpany w waszej tęsknocie nie mogę, o fale, 

Doścignąć już badaczy, co bandery inne, 

Uczestniczyć w odkryciach, w akademii chwale. 

Po co Polsce okręty, kiedy jest Marine?